Odpowiedź na jedne pytania policji i milczenie przy innych

Wybór odpowiedzi pozostaje świadomym wyborem

Artykuł 29 Kodeksu postępowania karnego zawiera podstawę prawa do odmowy składania wyjaśnień i wolności składania oświadczeń. Podejrzany nie musi merytorycznie współpracować z własnym oskarżeniem, odpowiadając na każde pytanie. Stanowisko to nie znika po prostu dlatego, że udzielono odpowiedzi na wcześniejsze pytanie. Jednocześnie każda konkretna sytuacja przesłuchania wymaga zwrócenia uwagi na przysługujące jej prawa, wszelkie inne obowiązki oraz własną sytuację prawną. Na przykład prawo do zachowania milczenia w sprawie treści nie jest ogólnym zezwoleniem na podanie fałszywej tożsamości. (Kodeks postępowania karnego)

Przygotowanie nie polega tylko na jednym standardowym zdaniu. Upewnij się, że jest jasne, dlaczego jesteś przesłuchiwany, czy zostałeś sklasyfikowany jako podejrzany i w jaki sposób zapewniona jest pomoc prawna. Niejasne zaproszenie lub zmiana stanowiska zasługuje na uwagę przed udzieleniem merytorycznej odpowiedzi. Zapytaj prawnika, jakie informacje są już znane, a co wymaga jeszcze sprawdzenia. Decyzja o nieudzielaniu wyjaśnień w pewnym momencie może różnić się od decyzji o dostarczeniu możliwych do sprawdzenia wyjaśnień w późniejszym terminie. Podejmij tę decyzję na podstawie akt, a nie opowieści o tym, co rzekomo powinna zrobić każda niewinna osoba.

Niewiedza różni się od nieodpowiadania

Nie wiem mówi coś o wiedzy lub pamięci. Nie chcę na to odpowiadać, to dokonuje wyboru w sprawie wyjaśnienia znanego. Nie rozumiem pytania z prośbą o wyjaśnienie. Stwierdzeń tych nie można stosować zamiennie. Każdy, kto w wyniku napięcia twierdzi, że nic nie wie, a w rzeczywistości chce skorzystać z prawa do zachowania milczenia, może później spotkać się z rzekomą zmianą w swojej pamięci. Nie próbuj więc używać merytorycznej odmowy jako substytutu powołania się na prawo do odmowy składania wyjaśnień. Rzeczywistą niepewność nazywaj niepewnością i poproś o wyjaśnienie, jeśli zaistnieją jakieś nieporozumienia.

To rozróżnienie dotyczy także czasu i miejsca. Dokładna data może nie być znana, choć wydarzenie jest pamiętane. Oszacowania nie należy rejestrować jako pewności. Jeśli masz pytanie zawierające wiele założeń, najpierw przedyskutuj, które z nich rozpoznajesz. W przeciwnym razie odpowiedź na ostatnią część można odczytać jako zgodę ze wszystkim, co zostało powiedziane wcześniej. Dokładne przesłuchanie wymaga miejsca na wyjaśnienia, ale podejrzany musi także dać znać, gdy podsumowanie nie jest spójne. Nie udzielaj potwierdzenia tylko po to, aby napięcie w rozmowie szybciej minęło.

Fragment fikcyjny pierwszy: pytanie praktyczne i oskarżenie merytoryczne

Ta rozmowa jest fikcyjna: przesłuchujący pyta, czy podejrzany otrzymał zaproszenie; podejrzany to potwierdza. Nasuwa się zatem pytanie, dlaczego tamtego wieczoru był z ofiarą. Podejrzany mówi: „Nie chcę teraz odpowiadać na to merytoryczne pytanie. Chcę najpierw porozmawiać z moim prawnikiem. Pierwsze potwierdzenie nie jest wyznaniem z tamtej nocy. Następne pytanie również zawiera założenie dotyczące obecności. Aby zapis był prawidłowy, musi być jasne, które informacje praktyczne zostały potwierdzone, a które nie zostały poprzedzone merytorycznym wyjaśnieniem.

Znaczenie tego fragmentu leży w jego definicji. Podejrzany nie twierdzi, że nic nie pamięta i nie podaje zdarzenia alternatywnego. On dokonuje wyboru procesu. W prawdziwej rozmowie należy ocenić z prawnego punktu widzenia sposób, w jaki odbywają się konsultacje i kontynuacja. Samodzielnie wybrane zdanie nie gwarantuje pauzy ani planowania, ale jego treści nie należy przepisywać jako zaprzeczenia lub problemu z pamięcią. Dlatego też zapoznaj się później nie tylko z odpowiedzią, ale także z pytaniem, które ją poprzedziło oraz przejściem pomiędzy tematami praktycznymi i merytorycznymi.

Fikcyjny fragment drugi: pytanie zostało podsumowane zbyt ogólnie

Druga fikcyjna rozmowa: przesłuchujący pyta, czy podejrzany zna właściciela samochodu. Podejrzany odpowiada, że ​​byli kiedyś kolegami. Następnie przesłuchujący pyta, czy wie, gdzie znajdował się samochód podczas zdarzenia. Podejrzany mówi: „To są różne rzeczy. Mogę coś powiedzieć o dotychczasowej współpracy; Nie odpowiem teraz na to ostatnie pytanie. Znajomość danej osoby nie oznacza automatycznie późniejszej znajomości samochodu tej osoby. Istotny skok musi pozostać rozpoznawalny w nagraniu.

Wybiórcze odpowiedzi w tym miejscu mogą uniemożliwić szerokie podsumowanie polegające na połączeniu dwóch faktów. Jednocześnie istnieje ryzyko, że odpowiedź przedstawiona oddzielnie okaże się niekompletna. W związku z tym proszę o załączenie odpowiednich wyjaśnień. Prawnik może monitorować, czy pytania i odpowiedzi są wystarczająco oddzielone i czy konieczne są dalsze konsultacje. Fragment nie określa optymalnej strategii dla każdego podejrzanego. W konkretnym przypadku rozsądniej może być na razie w ogóle nie wyjaśniać treści. Wybór wymaga znajomości akt i zrozumiałej oceny ewentualnych konsekwencji.

Fikcyjny fragment trzeci: nie myl niepewności z ciszą

W trzeciej fikcyjnej rozmowie przesłuchujący pyta, o której godzinie otrzymano wiadomość. Podejrzany odpowiada: „Nie pamiętam dokładnie godziny; Nie chcę w to ryzykować. Na kolejne pytanie dotyczące treści późniejszej rozmowy telefonicznej odpowiada: „Powołam się teraz na swoje prawo do zachowania milczenia”. To dwa różne komunikaty. Pierwszy opisuje ograniczoną pamięć; druga pozostawia merytoryczny temat bez odpowiedzi. Nie należy tych dwóch rzeczy łączyć w ogólny wniosek, że podejrzany nie wie już nic o wszystkim.

Z praktycznego punktu widzenia precyzja jest ważna nawet w przypadku krótkich odpowiedzi. Czas odczytany przez przesłuchującego nie musi potwierdzać Twojego własnego wspomnienia, jeśli znasz go tylko z tego fragmentu. Można wskazać, na czym opiera się wiedza, bez rozstrzygania niepewności wymyśloną interpretacją. Przedyskutuj z prawnikiem, co można sprawdzić w aktach. Celem nie jest dodanie jak największej liczby zastrzeżeń, ale niedopuszczenie, aby niepewne wspomnienie przekształciło się w stanowcze stwierdzenie, którego nie chciałeś wypowiedzieć ze względu na formę rozmowy.

Milczenie nie jest niezależnym dowodem, kontekst pozostaje istotny

W sprawie ECLI:NL:HR:2019:97 Sąd Najwyższy omawia różnicę między milczeniem samym w sobie a oceną istniejących dowodów. Odmowa wyjaśnień lub odpowiedzi na konkretne pytanie nie może sama w sobie stanowić materiału dowodowego. Sędzia może, pod pewnymi warunkami, wziąć pod uwagę fakt, że nie podano żadnego wiarygodnego, niepotwierdzającego wyjaśnienia okoliczności, która już stanowi podstawę. Wyrok dotyczył konkretnej sprawy o szermierkę i nie dawał prawa do uzupełniania braku dowodów samym milczeniem podejrzanego.

Ze względów praktycznych oznacza to, że dwie obietnice bezwzględne są nieprawidłowe. Milczenie nie dowodzi, że ktoś jest winny, ale nie gwarantuje też, że sędzia zlekceważy wszystkie istniejące dowody. Częściowe oświadczenie można umieścić także obok innych dokumentów. Zastanówmy się zatem, co plik już zawiera i jakie merytoryczne wyjaśnienie można poprzeć istniejącymi danymi. Ta rozmowa różni się od zadania polegającego na wymyśleniu wyjaśnienia, gdy tylko wskazówka wydaje się trudna. Ciężar dowodu nie zmienia się w ogólny obowiązek samodzielnego obalenia każdego oskarżenia.

Prawnik pomaga zrozumieć rozmowę i dokonać wyboru

Policja opisuje zadania prawnika podejrzanego. Pomoc służy m.in. wyjaśnieniu przysługujących praw, umożliwieniu konsultacji i zapewnieniu starannego przebiegu przesłuchania. Przedyskutuj z wyprzedzeniem, jak dać do zrozumienia, że ​​czegoś nie rozumiesz lub chcesz się skonsultować. W przypadku napięcia, ograniczonych umiejętności językowych lub innych potrzeb wsparcia standardowe wyjaśnienia mogą okazać się niewystarczające. Poproś o odpowiednie wsparcie w odpowiednim czasie. Uprzejme potwierdzenie, że wszystko jest jasne, niewiele znaczy, jeśli podejrzany tak naprawdę nie rozumie istoty oskarżenia lub swojego wyboru. (policja opisuje zadania prawnika podejrzanego)

Prawnik może pomóc w rozróżnieniu pomiędzy wiedzą osobistą, wnioskami i brakującymi informacjami. Dostarczaj istniejące dokumenty bez koordynowania oświadczeń innych osób. Omów także zmęczenie lub przyjmowanie leków, jeśli wpływają one na zrozumienie lub zapamiętywanie. Nie jest to powód, aby automatycznie uznać dane stwierdzenie za niewiarygodne, ale należy we właściwym czasie rozpoznać istotne okoliczności i, jeśli to konieczne, odpowiednio zareagować.

Sprawdź znaczenie tego, co jest napisane jako odpowiedź

Oficjalny raport może zawierać podsumowanie rozmowy. Sprawdź, czy jest w nim napisane to, co powiedziałeś i czy zachowana została różnica pomiędzy niewiedzą, niezrozumieniem a powoływaniem się na prawo do milczenia. Przeczytaj także słowa łączące. Ponieważ tak i wtedy może sugerować połączenie, którego nie nawiązałeś. Poproś o wyjaśnienie lub korektę, jeśli tekst jest nieprawidłowy. Nie jest to zaproszenie do usunięcia wcześniej niekorzystnych faktów, ale sposób na dokładne zarejestrowanie faktycznego oświadczenia i wyborów dotyczących procesów.

Każdy, kto później odkryje błąd, musi specjalnie przekazać go prawnikowi wraz z odpowiednim fragmentem, zapamiętanym pytaniem i dostępnym wsparciem. Ogólne stwierdzenie, że całe przesłuchanie jest błędne, utrudnia ukierunkowane dochodzenie. Jeżeli istnieje nagranie, można omówić odpowiednią drogę dostępu lub dochodzenia. Nie zakładaj nieograniczonego dostępu do każdego pliku bez żadnych procedur. Siła żądania sprostowania polega na dokładnym wskazaniu, jakie znaczenie ma różnica, na przykład, że wyraźne odwołanie się do prawa do zachowania milczenia jest podsumowywane jako brak pamięci i dlatego wywołuje inne wrażenie.

Siedem punktów uwagi zapewniających zrozumiałe przesłuchanie

Przygotuj wcześniej krótką kartę w celu konsultacji z prawnikiem. Nie pisz przećwiczonej historii alternatywnej, ale praktyczne uwagi dotyczące zrozumienia, danych i sposobu identyfikacji niepewności. Sytuacja może się zmienić w trakcie przesłuchania. Karta nie jest zatem obowiązkowym harmonogramem, którego należy przestrzegać bez konsultacji. Pomaga głównie podejrzanemu i prawnikowi rozpoznać, kiedy nowe pytanie merytoryczne, błędne założenie lub niejasne sformułowanie wymaga dalszej uwagi, zanim zostanie udzielona automatyczna odpowiedź.

• Stanowisko: dlaczego zostałeś wysłuchany i czy zarzuty i prawa zostały wyjaśnione w zrozumiały sposób?
• Pomoc: w jaki sposób organizowane są wcześniejsze konsultacje, pomoc w przesłuchaniach i ewentualne wsparcie?
• Wiedza: co wiesz, co jest tylko w jednym kawałku, a co pozostaje nieznane?
• Pytanie: czy zawiera kilka części, założenie lub słowa, których nie rozumiesz?
• Wybór: odpowiedź, prośba o wyjaśnienia i odwołanie się do prawa do odmowy milczenia muszą się wyraźnie różnić.
• Rekord: Sprawdź odpowiednie pytanie, pełną odpowiedź, niepewność i podane wyjaśnienia.
• Dalsze działania: omawiaj nowe informacje lub znaleziony błąd konkretnie i terminowo z prawnikiem.

Precyzja chroni lepiej niż ogólna zasada mówienia

Nasz wniosek jest taki, że selektywne reakcje wymagają ostrożnego podejmowania decyzji. Wcześniejsze zabranie głosu nie pozbawia prawa do milczenia; daną treść można ocenić w kontekście. Ogólna instrukcja, aby zawsze wszystko wyjaśniać, nie stanowi zatem wystarczających wskazówek. Przygotowanie wymaga zrozumienia podejrzeń, odpowiedniej pomocy i rzetelnego nagrania, aby nie pomylić prawdziwego wyboru z ograniczoną pamięcią.

Przeczytaj ogólne wyjaśnienia dotyczące przesłuchania policyjnego i omów z prawnikiem konkretny fragment nieprawidłowego oficjalnego raportu. Używaj fikcyjnych fragmentów jako przykładów różnych typów odpowiedzi, a nie jako przewidywań prawdziwego przesłuchania. Najlepszy wybór zależy od pliku i sytuacji osobistej. Przydatne pozostaje uczciwe rozróżnienie między tym, co wiesz, czego nie rozumiesz, a tym, czego nie chcesz w tym momencie merytorycznie wyjaśnić. (przesłuchanie policyjne · nieprawidłowy oficjalny raport)